Lekarz rzucił pracę i wydał pamiętniki. Są bestsellerem

Nocna zmiana wyglądała tak: cesarka, kolejna cesarka, vacuum, kleszcze, kolejne cesarka. Od dwunastu godzin nie miałem okazji usiąść ani zamknąć na dłużej oczu. Nietknięta kolacja leży w mojej szafce. Przed chwilą przez pomyłkę powiedziałem do położnej mamo – brytyjski lekarz Adam Kay, autor bestselleru „Będzie bolało” opowiada Zuzannie Opolskiej o tym, dlaczego lekarze nie płaczą i o tym, dlaczego musiał rzucić ten zawód, choć pochodzi z rodziny znanych medyków. Zuzanna Opolska: Mam wrażenie, że twoja książka to antyreklama zawodu lekarza… Adam Kay: Bardziej ostrzeżenie… Najpiękniejszy zawód na świecie MALTRETUJE. W twoim przypadku mleko się rozlało. Rzuciłeś biały fartuch dla telewizji… Dlaczego w ogóle wybrałeś medycynę? Jeśli porozmawiasz z jakimkolwiek lekarzem w Wielkiej Brytanii, to usłyszysz, że za jego wyborem stoi rodzinna tradycja. To mój przypadek – lekarzem jest ojciec i moja siostra. Czyli było pozamiatane? W pewnym sensie. W klanie Kayów akceptowano kilka ścieżek kariery: lekarz, prawnik, księgowy, urzędnik państwowy. Byłem dobry w przedmiotach ścisłych i wybrałem medycynę. Tak naprawdę podejmowanie życiowej decyzji w wieku 16 lat to szaleństwo. Nie mam prawy wypić Krwawej Mary i wysłać zdjęcia własnych genitaliów znajomemu na Snapie, a mam zdecydować o tym, co będę robił przez najbliższe 50 lat. To powinno być nielegalne! Ile czasu zmarnowałeś? 12 lat – sześć lat studiów i kolejne sześć pracy w szpitalu. Po tuzinie lat łatwo zrezygnować? Trudno, ale nie miałem wyjścia. Pękłem. Tytuł twojej książki brzmi: „Będzie bolało” – naprawdę myślałeś, że bycie lekarzem może nie boleć? Wiedziałem, że praca jest ciężka, liczba godzin nieludzka, a „ponury Żniwiarz” dyżuruje na szpitalnym korytarzu, ale dopóki nie trafisz na oddział to nie wiesz jaki to bajzel. Kandydatom na studia medyczne nikt nie wręcza ulotki z opisem skutków ubocznych. Nie zdawałem sobie sprawy, że w ciągu sześciu lat stażu sześciokrotnie zmienię adres zamieszkania, a z rodziną spędzę tylko jedne święta Bożego Narodzenia. Będę szczery: szpital wszedł z butami w moje życie i nawet nie miałem minuty ciszy, żeby to przetrawić. To przez pracę straciłeś przyjaciół i partnera? W pewnym sensie – w książce piszę o tym niewiele, bo chyba nie mam prawa. To nie tylko moja historia, ale nasza wspólna. Przychodzi mi jednak do głowy taki przykład – jeśli pracujesz w korporacji i dochodzi piąta, to zamykasz klapę laptopa i mówisz: na razie. W szpitalu nie ma zmiłuj – o piątej na oddział trafia ofiara wypadku drogowego i zostajesz na kolejne trzy godziny. To nie dzieje się raz w tygodniu – to codzienny scenariusz. Pamiętam, że notorycznie wysyłałem znajomym wiadomości w stylu: przepraszam, ale nie będzie mnie na twoich urodzinach, na wieczorze kawalerskim, na twoim ślubie… Z czasem przestali mnie zapraszać, a krąg bliskich mi osób zawęził się do liczby szpitalnych łóżek. W trakcie stażu co roku zmieniasz ośrodek szkoleniowy. Jeśli powiesz partnerowi muszę się przeprowadzić 100 km dalej to być moż