Syndrom oszusta

Cytując za Wikipedią: zjawisko psychologiczne powodujące brak wiary we własne osiągnięcia. Pomimo zewnętrznych dowodów własnej kompetencji osoby cierpiące z powodu tego syndromu pozostają przekonane, że są oszustami i nie zasługują na sukces, który osiągnęły. Przyczyn sukcesu upatrują w szczęściu, sprzyjających okolicznościach bądź w rezultacie bycia postrzeganym jako osoba bardziej inteligentna i kompetentna niż w rzeczywistości. Termin został ukuty przez psychologów klinicznych, Pauline Clance i Suzanne Imes w 1978 roku. Lata 80-te poprzedniego stulecia. Ambitna, pracowita i za wszelką cenę chcąca się wyrwać ze swojego zapyziałego miasteczka w Polsce C licealistka, jedyną szansę dla siebie widzi w zdobyciu wymarzonego zawodu. Od podstawówki wiadomo,że będzie lekarzem, połowa dzieci w klasie chce być lekarzami. Tak naprawdę cięgnie ją gdzie indziej, ale to niepopularne i właściwie wstyd na głos się przyznać. Nocami ,zamiast biologii i chemii, czyta Stachurę,Pawlikowską-Jasnorzewską, pisze wiersze dla Maćka z ławki obok, a na winylach ma Demarczyk i Grechutę