"Ale nie umrę?" 12 minut z życia POZ

...Piątek. Dużo ludzi. Ludzie proszący o przyjęcie poza kolejnością. Gonienie w przysłowiową piętkę. Wyglądam na korytarz, a kolejnego zapisanego pacenta- nie ma. Wiem, że był i czekał, bo słyszałam go przez drzwi przed chwilą. Patrzę w kompa-w EWUŚ nieubezpieczony, pewnie podpisuje oświadczenie w rejestracji i zaraz wróci. Mój wzrok natrafia na uwagę dopisaną w systemie: w miejscu numeru tel. do pacjenta wpisany jest nr telefonu do MAMY pacjenta. I tylko do mamy. Czterdziestopięciolatka. Czy pacjent mój jest niepełnosprawny umysłowo? Nic, przekonamy się. Czekam. Czekam. Czekam. Wyjrzałam- pacjent siedzi. Z twarzy zupełnie normalny chłop. "Dzień dobry, zapraszam. Czekałam na Pana" Pacjent obrażony. "A skąd ja mogłem wiedzieć, że pani czeka?" Niezrażona (w myśli rozważam wciąż kwestię niepełnosprawności umysłowej pacenta): "Co pana sprowadza?" "Zrobiłem sobie wyniki morfologii" (pisownia oryg), po czym patrzy w podłogę, kręcąc głową i wzdychając. Sprawdzam w naszym systemie, ale pacjent u nas nie wykonywał żadnych badań i nie widzę wyników. "Bo robiłem prywatnie gdzie indziej" "Czy mogę je zobaczyć?" "No właśnie nie". "?" "Bo nie mogłem ich wydrukować". "Ale mam w telefonie". "Poproszę" Ociągając się, z kolejnym westchnięciem, podaje telefon, a tam kompletnie rozmazany obraz. W skali od 1 do 10 rozmazany na 9,5/10 "Ja bym chciał, żeby Pani weszła do internetu, zalogowała się na moje konto w tym laboratorium, wpisała kod i ściągnęła mi te wyniki" Jeżę się lekko w duchu. " A nie może pan zalogować się w telefonie?" "No właśnie mam słaby internet" "No to trudno, poda mi Pan te wyniki po powrocie do domu przez telefon" Wzdycha i obraża się. Próba poworotu do meritum. "Z jakiego powodu badał Pan morfologię? Czy coś Panu dolega?" "Jakiś czas temu miałem chyba COVID, ale nie robiłem testu, więc nie wiem. No i teraz jestem