Z cyklu rozmowy na krawędzi:wytłumacz mi depresję.

Trudne rozmowy z pacjentami są.... trudne.Człowiek się hamuje , żeby nie powiedzieć o jedno słowo za dużo, nie skaleczyć intonacją, albo żeby nie być posądzonym o największą zbrodnie, o brak zaangażowania. A i tak chodzi tylko o to jak przekazać złą wiadomość okazując zrozumienie , a nie litość. Kiedyś , w odległej przeszłości przyszła do mnie pacjentka, która do tej pory skrzętnie omijała mój gabinet.Bez wstępu oznajmiła , że teraz będzie się u mnie leczyła.Ale dlaczeg, ale po co? Otóż kolega lekarz, w którym była do tej pory zakochana próbował przekazać jej diagnozę. Pani Janino, ma pani depresje, jest pani w takim dole i się o własnych siłach nie może wydostać z tego dołu czy doła, nie wiem dokładnie jak to zostało podane. Pacjentka się zapieniła. Już mnie wsadził do dołu i koniec.Co to za lekarz.Oczywiscie nie wzięła żadnych leków od lekarza , którego zanielubiła. Ot taka sobie bajeczka, historyjka.99% pacjentów by się ucieszyło, że doktor wykrył dół, a ta jedna nie.... Potem już było lepiej