wystarczą 2 minuty.....

taaaaaak. W przypływie zmęczenia i wkurzenia dyzurowego (jeden z tych dyżurów "nie takich": ilościowo dyżur marzeń, na razie 30 pacjentów więc po prostu epifania, no tylko jakich: durne męczące telefony, kilku relatywnie ciężkich pacjentów, ogólne poczucie że ilość przeszła w jakość) - oglądam to: https://www.youtube.com/watch?v=AxBreBnKRcw to znaczy, zacząłem oglądać, dotrwałem do drugiej minuty i piętnastej sekundy (w tym czołówka). No i Dr Sieczko wali w tyle razy omawianym tu ratowniczym trybie. Martyna pyta go czy pamięta swój pierwszy dyżur, a on tak, pamięta, szedł jak na "D-day" oczekując urwanych kończyn, resuscytacji dziecka, ludzi pod tramwajem i zderzenia autobusu z ciężarówką. A tu nic się nie dzieje. 2 wyjazdy w tym do bólu brzucha. I już ten przejęty od ratowników pogardliwy uśmieszek, że "nawet nie stan zagrożenia życia". Kilka myśli: 1. nikt z nas nie umie zdefiniować stanu zagrożenia życia dlatego ustawa o PRM się do tego nie odwołuje bo to jest pojęcie widmo: niby każdy czuje ale jest skrajnie rozmyte. Czemu funkc