Diabetologia, listopad 2011- prof. Grzeszczak

Autor: prof. dr hab. n. med. Władysław Grzeszczak W listopadzie na szczególną uwagę zasługują następujące doniesienia: 1. Unick J.L., Beavers D., Jakicic J.M., Kitbachi A.E., Knowler W.C., Wadden T.A, Wing R.R.: „Effectiveness of lifestyle interventions for individuals with severe obesity and type 2 diabetes”, Diabetes Care, 2011, 34, 2152-2157. 2. Leeds J.S., Hopper A.D., Hadjivassiliou M., Tesfaye S., Sanders D.S.: “High prevalence of microvascular complications in adults with type 1 diabetes and newly diagnosed celiac disease”, Diabetes Care, 2011, 34, 2158-2163. 3. Anderson B.J., Edeltein S., Abramson N.W., Katz L.E. Yasuda P.M., Lavietes S.J., Trief P.M., Tollefsen S.E., Vudhipoom S., Kringas P., Casey T.L., Marcus M.D.: “Depressive symptoms and quality of life in adolescents with type 2 diabetes”, Diabetes Care, 2011, 34, 2205-2207. 4. Maahs D.M., Prentice N., McFann K., Snell-Bergeon J.K., Jalal D., Bishop F.K., Aragon B., Wadwa R.P.: “Age and sex influence cystatin C in adolescents with and without type 1 diabetes”, Diabetes Care, 2011, 34, 2360-2362. 5. Ma Y., Balasubramanian R., Pagoto S.L., Schneider K.L., Culver AA.L., Olendzki B., Tinker L., Liu S., Safford M., Sepavich D.M., Rosal M.C., Ockene J.K., Carnethon M., Zorn M., Hebert J.R.: “Elevated depressive symptoms, antidepressant use, and diabetes in a large Multiethnic National Sample of Postmenopausal Women”, Diabetes Care, 2011, 34, 2390-2392. 6. Calleja A.L., Garcia-Bermejo P., Cortijo E., Bustamante R., Marinez E.R., Sarmiento E.G., Fernandez-Herranz R., Arenillas J.F.: “Insulin resistance is associated with a poor response to intravenous thrombolysis in acute ischemic stroke”, Diabetes Care, 2011, 34, 2413-2417. 7. Novak V., Zhao P., Manor B., Sejdic E., Alsop D., Abduljalil A., Roberson P.K., Munshi M., Novak P.: “Adhesion molecules, altered vasoreactivity, and brain atrophy in type 2 diabetes”, Diabetes Care, 2011, 34, 2438-2441. 8. Monami M., Dicembrini I., Antenore A., Mannucci E.: “Dipeptidyl peptidase – 4 inhibitors and bone fractures”, Diabetes Care, 2011, 34, 2474-2476. 9. Bhasin S., Jasjua G.K., Pencina M., D’Agostino R., Coviello A.D., Vasan R.S., Travison T.G.: “Sex hormone – binding globulin, but not testosterone, is associated prospectively and independently with incident metabolic syndrome in men”, Diabetes Care, 2011, 34, 2464-2470. Ad.1. Chorobowość z powodu nadwagi i otyłości ustabilizowała się na tym samym poziomie. Szybko jednak wzrasta ilość chorych cierpiących z powodu ciężkiej otyłości (BMI ³ 40 kg/m2). Chorobowość z powodu ciężkiej otyłości w ciągu ostatnich 5 lat wzrosła aż o 52%. Towarzyszy jej ponadto wzrost częstości występowania innych chorób m.in. cukrzycy, wzrost ryzyka zgonu w odniesieniu do osób z nadwagą oraz otyłością. Wykazano, iż osoby z ciężką otyłością nie uzyskują odpowiedniego spadku masy ciała w czasie stosowania postępowania behawioralnego wraz ze zwiększeniem wydatku energetycznego poprzez wysiłek fizyczny. Leczenie behawioralne może być jednakże wskazane jeżeli inne metody są nieefektywne. Autorzy Unick J.L., Beavers D., Jakicic J.M., Kitbachi A.E., Knowler W.C., Wadden T.A., Wing R.R.w pracy: „Effectiveness of lifestyle interventions for individuals with severe obesity and type 2 diabetes” (Diabetes Care, 2011, 34, 2152-2157) za cel postawili sobie znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy intensywna zmiana stylu życia wpływa na zmianę masy ciała u osób z BMI ³ 40 kg/m2 podobnie jak u osób z nadwagą (30 > BMI> 25 kg/m2), z otyłością klasy I (35 > BMI > 30kg/m2) i z otyłością klasy II (40 > BMI > 35kg/m2). Autorzy do badania włączyli uczestników badania Action for Heath in Diabetes (Look AHEAD). Badanych podzielono na dwie grupy, w pierwszej grupie chorzy uzyskali pomoc edukacyjną, zaś osoby z grupy intensywnej zmiany stylu życia byli edukowani, zostali poddani terapii behawioralnej, oraz dokonano u nich intensyfikacji wysiłku fizycznego i redukcji kalorycznej. Do obserwacji włączono 2503 osoby z intensywną zmianą stylu życia. Autorzy wykazali, że osoby z BMI > 40 straciły 9,04% masy ciała. Był to spadek istotnie wyższy aniżeli w innych grupach ( u osób z nadwagą, z otyłością I klasy i otyłością II klasy odpowiednio utrata masy ciała wynosiła 7,43%, 8,72% i 8,64%). U wszystkich badanych doszło do podobnej poprawy wydolności fizycznej, obniżenia LDL – cholesterolu, TG, ciśnienia tętniczego, FPG oraz HbA1c. Autorzy po przeprowadzeniu badania doszli do wniosku, że osoby ze skrajną otyłością (BMI > 40) w trakcie intensywnej zmiany stylu życia uzyskują podobny efekt terapeutyczny jak inni badani. U osób tych dochodzi do podobnej poprawy czynników ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ad.2. Przyczyną zwiększonej chorobowości i śmiertelności u chorych na cukrzycę typu 2 jest rozwój późnych powikłań, zarówno mikro- jak i makronaczyniowych. Intensywna terapia poprawiająca wyrównanie glikemii prowadzi do zmniejszenia ryzyka rozwoju powikłań oraz do istotnej poprawy jakości życia. Rozwój powikłań cukrzycy u chorych z dobrze wyrównaną glikemią sugeruje, że inne czynniki mogą odgrywać rolę w tym względzie. Jednym z takich czynników może być występowanie celiakii u osób z typem 1 cukrzycy. Celiakia występuje u 1,8-8,4% osób z cukrzycą typu 1. Autorzy Leeds J.S., Hopper A.D., Hadjivassiliou M., Tesfaye S., Sanders D.S. w doniesieniu: “High prevalence of microvascular complications in adults with type 1 diabetes and newly diagnosed celiac disease” (Diabetes Care, 2011, 34, 2158-2163) badali, czy u osób chorych na cukrzycę typu 1 z celiakią stosowanie diety wolnej od glute