smutna wiadomość
2
Prof. Andrzej Szczeklik nie żyje
wł.
03.02.2012
Odszedł prof. dr hab. med. Andrzej Szczeklik, wybitny lekarz, światowej sławy uczony, nauczyciel wielu pokoleń lekarzy, filozof i eseista, były Rektor Akademii Medycznej im. Mikołaja Kopernika w Krakowie i Prorektor Uniwersytetu Jagiellońskiego ds. Collegium Medicum, twórca i wieloletni Kierownik II Katedry Chorób Wewnętrznych UJ CM, wiceprezes Polskiej Akademii Umiejętności, Członek Rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, visiting professor Uniwersytetu w Shefield, King's College Medical Centre w Londynie oraz Kliniki Davos Wolfgang w Szwajcarii.
Andrzej Szczeklik, ur. w Krakowie 29 lipca 1938 r., ukończył I Liceum im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie w 1954 r. i w tym samym roku Średnią Szkołę Muzyczną w Krakowie. Dyplom lekarza medycyny uzyskał w 1961 r., po studiach na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie. Kształcenie podyplomowe kontynuował w uczelniach w USA i w Szwecji, m.in. w Karolinska Institutet w Sztokholmie, na uniwersytetach w Uppsali oraz North Carolina w Chapel Hill.
W 1963 r. podjął pracę w Akademii Medycznej we Wrocławiu jako asystent, a następnie starszy asystent i adiunkt. W tejże uczelni doktoryzował się w 1966 r. i habilitował w 1969 r. w dziedzinie chorób wewnętrznych. W latach 1969-71 kierował Laboratorium Enzymologii Klinicznej III Kliniki Chorób Wewnętrznych AM we Wrocławiu.
Od stycznia 1972 r. objął kierownictwo Kliniki AM w Krakowie (od 1989 r. II Katedra Chorób Wewnętrznych UJ). W latach 1974-81 był wicedyrektorem Instytutu Medycyny Wewnętrznej AM, a w latach 1981-83 prorektorem AM ds. nauki. W latach 1990-93 był rektorem AM w Krakowie, doprowadził do powrotu wydziałów medycznych do UJ. W latach 1993-2002 był prorektorem UJ ds. Collegium Medicum. W latach 1995-2002 pełnił funkcję konsultanta krajowego w dziedzinie chorób wewnętrznych.
W 1980 roku prof. Szczeklik był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym NSZZ "Solidarność" w Akademii Medycznej. W latach 1987-1989 był też członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W 1989 r. uczestniczył w obradach Podkomisji Zdrowia przy "okrągłym stole".
Jego zainteresowania badawcze skupiały się wokół chorób serca rozwijających się na podłożu miażdżycy i chorób płuc o podłożu immunologicznym. W 1975 r. przedstawił teorię tzw. cykloksygenazową rozwoju częstej postaci astmy, tzw. aspirynowej, która została udowodniona w następnych latach i powszechnie przyjęta.
W 1976 r. wstrzyknął po raz pierwszy na świecie prostacyklinę sobie i swoim kolegom, opisał jej działanie na ustrój ludzki i
Treść została skrócona. Zaloguj się, aby zobaczyć pełną treść.
Ten post ma 2 komentarzy. Zaloguj się, aby je przeczytać i dołączyć do dyskusji.