Wykład w sieci docenta Janusza Krzymienia pt Kiedy i jak rozpoczynać insulinoterapię u osób z cukrzycą typu 2? Zygmunt Trojanowski

Z wielka przyjemnością i zainteresowaniem wysłuchałem wykładu docenta Janusza Krzymienia pt: „Kiedy i jak rozpoczynać insulinoterapię u osób z cukrzycą typu 2? Jak kontynuować leczenie?” Jak każdy wykładowca akademicki autor nieco idealizuje sytuację, przedstawiając mniej więcej hipotetycznego chorego, który jest jeszcze w miarę „kontaktowy” i nie ma zbytnio uszczuplonych funkcji narządów zmysłów, głównie wzroku i słuchu i nie jest pozbawiony grupy wsparcia. Tymczasem rzeczywistość jest bardziej złożona i wielowątkowa. Dla przykładu: jak przysposobić do insulinowania chorych z zespołem psychoorganicznym, o uszczuplonych funkcjach mentalno-intelektualnych w stopniu granicznym, pozbawionych grupy wsparcia i samotnych. Sama technika przygotowania wstrzykiwacza i podania insuliny wymaga od chorego minimum możliwości kognitywnych i przełamania nieuzasadnionych fobii i uprzedzeń. Luxura na ostatnim obrazku jest jednym z najlepszych penów jakie znam, ale i ten ma swoje minusy. Nie ma idealnych narzędzi, ale ograniczenia chorego można przełamywać, jak z tą naszą jednoręką pacjentką, którą udało się nauczyć samoleczenia insuliną, mimo kalectwa i jej olbrzymich oporów. Dzisiaj niezależność, jaką zdobyła, dowartościowuje ją we własnych oczach. Kliki dozownika i poczucie skoku jednostki insuliny różnią się znacznie w ocenie pacjentów, zależnie od oferowanego im sprzętu. Kluczowe dla bezpieczeństwa osoby insulinowanej jest rozpoznawanie własnych „schodków hipoglikemicznych” i odruchowego reagowania na nie przy pomocy tzw. pakietu ratunkowego. Przejęcie przez chorego korekty insulinowania w oparciu o plan dnia, sytuacje życiowo trudne, współistniejące ostre zachorowania itd. Niby proste zależności, a jednak nawet w pełni sprawni intelektualnie chorzy mają kłopoty.