Jeszcze raz o przewadze jednych świąt nad drugimi w odniesieniu do zastosowania leków inkretynowych w diabetologii Zygmunt Trojanowski

Porównanie skuteczności powszechnie stosowanych leków w leczeniu choroby cukrzycowej typu 2 w odniesieniu do placebo z 2012 roku. Leki średnia redukcja HbA1c Mieszanki insulinowe - 1,07% Agoniści GLP-1 - 1,02% Insulina bazalna na noc NPH - 0,88% Analog okołodobowy - 0,87% Pochodne sulfonylomocznika - 0,82% Inhibitory DPP-4 - 0,69% Inhibitory alfa-glukozydazy -0,66% Zakładając, że metody pozafarmakologicznego leczenia zostały wdrożone prawidłowo, moc biologicznego działania hipoglikemizującego w dłuższym przedziale czasu (6 miesięcy) leków inkretynowych, a w szczególności gliptyn jest „niski” za bardzo „wysoką” cenę w Polsce. Odtrąbiony przez prominentne osoby w diabetologii wszem i wobec przełom w leczeniu choroby cukrzycowej typu 2 „na zachodzie, tylko nie w Polsce”, obrazuje nam jak niewiele (jak dotychczas) jesteśmy stratni w odniesieniu do grupy gliptyn i agonistów GLP-1. Już sam fakt, że zostały zarejestrowane do skojarzonego leczenia w różnych konstelacjach z innymi grupami leków doustnych o działaniu przeciwcukrzycowym jak i z samą insuliną, poza akarbozą, gdzie występuje efekt addycyjny w odniesieniu do negatywnych skutków obu tych grup leków w górnym odcinku przewodu pokarmowego dowodzi, że benefit dla chorego jest gorszy niestety, niż się spodziewano. Efekty lecznicze zastosowania inkretynomimetyków w monoterapii w polskiej populacji cukrzykó