Czy chirurgia bariatryczna jest alternatywą dla leczenia chorych z zespołem metabolicznym i cukrzycą typu 2? opracował Zygmunt Trojanowski

Nadmierną masę ciała stwierdzamy w Polsce u połowy osób dorosłych, a otyłość - u około 5 milionów. Najbardziej zaawansowane postacie z BMI>35kg/m² u 1,5mln a BMI >40kg/m² - u 300 tysięcy osób. Otyłość alimentarna (na podłożu żywieniowym) rozwija z kolei wiele innych schorzeń cywilizacyjnych i daje poważne zagrożenia zdrowotne z utratą życia włącznie. Wśród wielu lekarzy nadal panuje opinia, że w przypadku otyłości olbrzymiej wystarczy nie jeść, ażeby poradzić sobie z problemem. Wyniki leczenia operacyjnego osób dotkniętych otyłością olbrzymią obalają ten mit. W grupach poddanych operacjom bariatrycznym redukcja masy ciała wyniosła średnio 40 kg, w grupach leczonych zachowawczo w warunkach ambulatoryjnych - zaledwie 7 kg/rok. Pominąć można istotną konwersję proaterogennego (miażdżyco-gennego) lipidogramu, czy ustępowanie nadciśnienia tętniczego. Jednak duży odsetek ustępowania objawów cukrzycy, czy upośledzenia tolerancji glukozu u operowanych osób silnie powiązany z obniżeniem stężenia proinsuliny, poposiłkowego stężenia peptydu C, poprawą współczynnika określanego akronimem HOMA (homeostatic model assessment), wzmocnieniem efektu inkretynowego - każą ponownie spojrzeć krytycznie na dotychczasowy paradygmat leczenia zachowawczego. Normalizacja glikemii już po upływie kilku dni od operacji, jest uzależniona od zmian w mechanizmach hormonalnych, niezależnie od ubytku masy ciała. Ustępowanie cukrzycy typu 2 u pacjentów poddanych operacji bariatrycznej we wczesnym okresie pooperacyjnym wiąże się bezpośrednio ze zmniejszeniem na czczo o po posiłku stężenia insuliny, proinsuliny, glukozy, glukagonu, zwiększeniem poposiłkowego stężenia GLP (peptydu glukagonopodobnego) co z kolei zmniejsza insulinooporność i poprawia funkcjonowanie komórek β wysp trzustkowych. My diabetolodzy musimy wyprowadzać wnioski z tej nauki. Okazuje się, że zasadność leczenia zachowawczego cukrzycy typu 2 polegającego na powszechnym stosowaniu leków opartych na efekcie betacytotropowym (zwiększenie wydzielania własnej endegennej insuliny np. przy pomocy SU) jak i insuliny egzogennej, w obliczu skuteczności dla jej ustępowania operacji wyłączeniowych (Roux-en-Y gastric bypass, biliopancreatic diversion, duodenal switch) nakazuje nam inaczej spojrzeć na wskazania d