Nasze boje na Łupawie

Nasze boje na Łupawie Zygmunt Trojanowski Spływ Łupawą rozpoczęliśmy od samego początku rzeki, czyli od jeziora Jasień na Kaszubach. Już sam dojazd przez tzw. Szwajcarię Kaszubską był zjawiskowy. W górnym odcinku Łupawy od Jasienia do miejscowości Damno charakter rzeki zmieniał się kilkakrotnie. Płyniemy wśród łąk, by po chwili wpłynąć w odcinek o charakterze górskim. Spadek nurtu na przestrzeni kilkuset metrów zmienia się z 0,3 do 3‰, to piekło. W jednej chwili ze spokojnej niepomarszczonej toni, zmienia się w diabelski kocioł wrzący, parskający pianą na olbrzymich głazach, najeżony przeszkodami od strony brzegów i w poprzek rzeki płynącej wąskimi pozawijanymi parowami. Boziu ratuj! Ja chcę do domu, przecież nie tak miało być, nie jestem w wieku bratanków, czy siostrzeńca, mam dość adrenaliny! Improwizuję: hamuję, woduję, ciepię się w poprzek jak pijany od ściany do ściany, odpycham, przytrzymuję, najeżdżam sprintem, aby wyhamować zawijasem w lewo, to w prawo ocierając się o kolejne przeszkody. Po co? Aby uniknąć wywrotki i rozbicia poliestrowego kajaka. Przerażają brzegi znaczone częściami wraków z nagle przerwanych eskapad zakończonych katastrofą. Wielokrotnie nabieramy wody po brzeg burty, ciągle mokro, mięśnie nie wytrzymują, jestem wyczerpany i…nagle rzeka odpuszcza. Znowu jak gdyby nigdy nic płyniemy uśpionym nurtem w surowym i urokliwym anturażu przyrody. To chwila wytchnienia, aby ponownie zaatakować. Już z daleka widać jak poziom wody gwałtownie jak na stopniu wodnym obniża się, burzyny, wiry i załamujące się fale, ostre klify, dużo, bardzo dużo leżących pokotem drzew z najeżonymi we wszystkie strony konarami. Chyba pora umierać. Ojcze Serafinie Kutkorz płynie! Ula jak zahipnotyzowana i osłupiała, trzyma dzielnie wiosło wzdłuż i co chwilę wyciąga się jak kot na kadłubie, aby uniknąć dekapitacji. No tego jeszcze nie było. Jak do tego doszło? Leżymy przed snem mocno zmęczeni po pracy. Ula nieśmiało przypomina: mamy wolne, musimy coś postanowić. Otwieram na chybił trafił bedeker pt. Polska w kajaku. Z 30 najpiękniejszych tras do spływania trafiam niestety na Łupawę. Można zawyć ze szczęścia. Ignoruję zupełnie wytłuszczony tekst ostrzegawczy, z którym zapoznaję się dopiero po powrocie z tej chyba najtrudniejszej wyprawy, z której udało nam się jednak wyjść dzięki pomocy Matki Bożej Kutkorskiej – Pacławskiej i Częstochowskiej cało. Czytam : wymarzona trasa dla kogoś, kto lubi ekstremalne warunki – wodę w kajaku, bryzgi piany na twarzy, ciągłe wywrotki i dziury w kadłubie. Tylko dla twardzieli! Dlaczego ja głupi to zignorowałem. Teraz siedzę słaby z prze