Diabetologia - doniesienia naukowe grudzień 2013

poniedziałek, 9 grudnia 2013 Autor: prof. dr hab. n. med. Władysław Grzeszczak W grudniu na szczególną uwagę zasługują następujące doniesienia: 1. Constantino M.I., Moeyneaux L., Limacher-Gisler F. i wsp.: “Long – term complications and mortality in young-onset diabetes”, Diabetes Care, 2013, 36, 3863-3869. 2. Wallace I.R., McEvoy C.T., Hunter S.J. i wsp.: “Dose-response effect of fruit and vegetables on insulin resistance in people at high risk of cardiovascular disease”, Diabetes Care, 2013, 36, 3888-3896. 3. Habel L.A., Danforth K.N., Quesenberry C.P. i wsp.: “Cohort study of insulin glargine and risk of breast, prostate, and colorectal cancer among patients with diabetes”, Diabetes Care, 2013, 36, 3953-3960. 4. Yki-Jarvinen H., Rosenstock J., Duran-Garcia S. i wsp.: “Effects of adding linagliptin to basal insulin regimen for inadequately controlled type 2 diabetes”, Diabetes Care, 2013, 36, 3875-3881. 5. Ferrannini E., Berk A., Hantel S. i wsp.: “Long-term safety and efficacy of empagliflozin, sitagliptin and metfromin”, Diabetes Care, 2013, 36, 4015-4021. 6. Moran C., Phan T.G., Chen J. i wsp.: “Brain atrophy in type 2 diabetes”, Diabetes Care, 2013, 36, 4036-4042. 7. Schneider M.P., Ott C., Schmidt S. i wsp.: “Poor glycemic contro lis related to increased nitric oxide activity within the renal circulation of patients with type 2 diabetes”, Diabetes Care, 2013, 36, 4071-4075. 8. Kominikat FDI w sprawie zmian zasad stosowania roziglitazonu. Ad. 1. Szybko rośnie ilość osób, które rozwijają cukrzycę typu 2 w młodym wieku. Łączy się to zazwyczaj z otyłością występującą u nastolatków, która pociąga za sobą ogromne ryzyko rozwoju również późnych powikłań cukrzycy na skutek przewidywanego długiego okresu przeżycia. U chorych tych także retinopatia pojawia się wcześniej. W badaniu TODAY wykazano, że uzyskanie dobrej kontroli glikemii u osób młodych z cukrzycą typu 2 jest trudne w związku z czym rokowanie w tej grupie osób jest znacznie gorsze. Autorzy Constantino M.I., Moeyneaux L., Limacher-Gisler F. i wsp. W pracy pt: “Long – term complications and mortality in young-onset diabetes” opublikowanej w Diabetes Care, 2013, 36, 3863-3869 analizowali, jakie jest odległe rokowanie oraz przeżywalność chorych na cukrzycę typu 2 w młodym wieku w porównaniu do chorych na cukrzycę typu 1 rozwiniętą w tym samym wieku. Autorzy badaniem objęli 354 chorych na cukrzycę typu 2, która ujawniła się w wieku 15 – 30 lat i porównali ich z 470 chorymi na cukrzycę typu 1 ujawnioną w tym samym wieku. Średnic czas obserwacji wynosił 21,4 lat dla chorych na cukrzycę typu 2 i 23,4 lat dla chorych z typem 1 cukrzycy. Spośród 824 obserwowanych chorych 71 zmarło (8,6%). Śmiertelność u chorych na cukrzycę typu 2 była wyższa aniżeli u chorych na typ 1 cukrzycy (odpowiednio 11% i 6,8%, p=0,03). Ryzyko zgonu było 2-krotnie wyższe u chorych na cukrzycę typu 2 w porównaniu do typu 1 (HR=2,0. 95% CI 1,2 – 3,2, p=0,003). Zgon chorych na cukrzycę typu 2 następował istotnie wcześniej niż u chorych na cukrzycę typu 1 (odpowiednio po 26,9 (18,1-36,0) latach i 36,5 (24,4 – 45,4) latach (p=0,01). U chorych na cukrzycę typu 2 stwierdzono istotnie więcej zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych aniżeli u chorych z typem 1 (odpowiednio 50% i 30%, p<0,05). Autorzy wykazali, że pomimo podobnej kontroli glikemii i czasu trwania cukrzycy chorobowość wywołana albuminurią i powikłaniami sercowo-naczyniowymi była większa u chorych na cukrzycę typu 2. Również ryzyko rozwoju neuropatii i powikłań mikronaczyniowych u chorych na cukrzycę typu 2 było większe. Autorzy wnioskują zatem, że cukrzyca typu 2 rozwijająca się w młodym wieku rokuje gorzej, wywołuje więcej późnych powikłań, w tym powikłań sercowo-naczyniowych w porównaniu do chorych na cukrzycę typu 1. Ad. 2. Insulinooporność jest głównym metabolicznym predyktorem rozwoju cukrzycy typu 2 oraz powikłań sercowo-naczyniowych. Ponieważ insulinooporność rozwija się wcześniej niż powikłania sercowo-naczyniowe, zapobieganie jej zmniejsza ryzyko rozwoju zarówno cukrzycy typu 2 jak i tychże powikłań. W badaniach wykazano, że podaż w diecie owoców i warzyw zmniejsza ryzyko pojawienia się insulinooporności i rozwoju zespołu metabolicznego. W badaniach przesiewowych dowiedziono, że istnieje istotna korelacja pomiędzy spożyciem owoców/warzyw a poziomem karotenoidów, witaminy C, glikemii na czczo i HbA1c. Wykazano także, że diecie DASH i diecie śródziemnomorskiej towarzyszy zmniejszenie ryzyka rozwoju insulinooporności. Autorzy Wallace I.R., McEvoy C.T., Hunter S.J. i wsp. w pracy: “Dose-response effect of fruit and vegetables on insulin resistance in people at high risk of cardiovascular disease” (Diabetes Care, 2013, 36, 3888-3896) za cel postawili sobie wyjaśnienie poprzez przeprowadzenie randomizowanego badania, czy podaż owoców/warzyw w diecie wpływa na insulinooporność u chorych z nadwagą i podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Badaniem objęto 92 chorych które przydzielono do grup otrzymujacycyh z 1 – 2 i 4 oraz 7 porcji owoców/warzyw i obserwowano ich przez 12 tygodni. U badanych określono insulinooporność korzystając z klamry euglikemicznej/hiperinsulinomicznej. Badanie ukończyło 89 chorych. Badani otrzymywali średnio 1,8, 3,8 i 7,0 porcji owoców i warzyw w ciągu dnia (p<0,001). Autorzy nie wykazali różnic w masie ciała, obwodowej i wątrobowej insulinooporności oraz w stężeniu adiponektyny. Reasumując, autorzy uznali, że zwiększonemu spożyciu owoców/warzyw w diecie nie towarzyszy zmiana insulinooporności u osób z nadwagą. Autorzy sugerują jednak, że efekt ten jest możliwy tylko w momencie spożywania specjalnie dobranych owoców i warzyw. Ad. 3. W 2009 roku opublikowano wyniki badań sugerujące, że insulina glargina zwiększa ryzyko rozwoju zmian nowotworowych. Autorzy Habel L.A., Danforth K.N., Quesenberry C.P. i wsp. w doniesieniu: “Cohort study of insulin glargine and risk of breast, prostate, and colorectal cancer among patients with diabetes”, które ukazało się Diabetes Care, 2013, 36, 3953-3960 zbadali, czy stosowanie glarginy w porównaniu do stosowania innych długodziałąjących analogów insuliny zwiększa rozwój raka piersi, stercza i jelita grubego oraz ogólnie nowotworów. Korzystając z bazy danych Kaiser Permanentne Northern and Southern Kalifornia