Padova Uno abo o zaletach podróżowania samotnego

Mam małą satysfakcję. Wyjazd był wykorzystany właściwie. Scrovegni 3 razy, w sumie dobrze ponad godzina. Św. Antoni 5 razy w środku, z 15 razy na zewnątrz (na pewno najpiękniejsze miejsce Padwy, magiczna bryła). Eremitani 3 razy. Św Justyna, Zofia i parę pomniejszych kościołów raz. Muzea Antoniańskie, Oratorium i Scuola po razie. Musei Civici Eremitani z pinakoteką raz. Duomo, Baptysterium i Museo Diocesiano. Oratorium Michała i Rocha po razie. Pallazo Regione raz w środku, trzy razy na zewnątrz wobec konieczności oceny detali architektonicznych przy różnym świetle. Uniwersytet (Palazzo Bo) z drewnianym podsestem Galileusza i przesławnym teatrem anatomicznym. No i wystawa czasowa impresjonistów w Palazzo Zabarello, przesławnej i wspaniałej kolekcji Paula Mellona. Oto tytułowe zalety samodzielnej podróży. Nikt nie strzela focha o powracanie w już odwiedzone miejsca. Kaplicę Scrovegni rezerwowałem z wyprzedzeniem co oczywiście w dni powszednie lutego okazało się być zbędne, ale ja wierzę i będę wierzył w moją zapobiegliwość. Oczywiście system limitowania wstępu do najważniejszego miejsca inicjalnego całego malarstwa nowożytnego z kręgu oddziaływania europejskiego jakie istnieje, ma jakiś tam sens, aczkolwiek u indywidualisty budzi sprzeciw. Moja zapobiegliwość została nagrodzona. Oto bowiem w trzecim terminie mojej bytności w Scrovegni - na pojedynczym (wcześniej brałem też 1 podwójny) slocie 20 minut w środku, było kilka osób, w tym polski ksiądz mówiący po włosku, który wdał się w dysputę z pilnującą panią. Pani donośnym głosem wdała się w dryf dydaktyczny, owszem sporo wiedziała. I tu uwaga wstępna. Włoskiego nie znam kompletnie i nigdy się go nie uczyłem, ale przy n-tym pobycie tam, znając podstawy łaciny i podstawy francuskiego, przez prymitywną i prostą analogię (do tego wystarczy jeden obwód neuronalny tuż nad rdzeniem, zaręczam tyle posiadam), włoski pisany prawie rozumiem w sytuacjac