Historia krótka o pewnym statku i sztormie

Był sobie statek pasażerski. Zużyty, zardzewiały i rozklekotany. Choć jako tako zdolny do żeglugi. Pasażerów miał sporo, choć znaczna część z nich marzyła, żeby przesiąść się na jednostkę konkurencji, a większość na starej łajbie wieszała psy przy lada okazji. No i pewnego wiosennego dnia kapitan otrzymał informacje, że zbliża się sztorm. Że na innych statkach, pod europejską i azjatycką banderą, są już duże szkody, że tu kabiny zdemolowało, tam ludzi zmyło z pokładu do morza, a gdzie indziej pasażerom w jadalni dekoracje na głowy pospadały, z czego siła zabitych i rannych było. Kapitan szybko się zakrzątnął. Opróżnił izbę chorych i zakazał przyjmować biegunki, przeziębienia i objawy przepicia. Zamknął jadalnię, zamknął pokłady spacerowe, kucharzowi kazał roznosić posiłki do kajut, a nawet bal kapitański odwołał. Z innymi statkami się skonsultował i po konsultacjach tych postanowił nakazać pasażerom by nie wychodzili z kajut bez potrzeby, zamknął klub sportowy i knajpę, a liczbę osób w sklepie wolnocłowym ograniczył do dwóch na godzinę- by przy kołysaniu statku nikt się nie przewrócił i ryja sobie nie rozbił. A przy pierwszych podmuchach wiatru nawet oranżerię okrętową zamknął, żeby pasażerowie się w niej nie zbierali i czasem nogi o doniczkę z palmą nie złamali. Co prawda to ostatnie zarządzenie ledwie dwie godziny wytrzymało, gdyż okrętowy lekarz ogłosił, że widok zieleni pasażerów uspokaja, co w sztormie korzystne być może. Na takie dictum kapitan szklarnię otworzył, za to salę telewizyjną zamknął i programy o życiu morza przez radiowęzeł nadawać polecił. No i sztorm przyszedł. Tam powiało, tam komuś szafka na głowę spadła, gdzie indziej ktoś na schodach się wywrócił i nogę złamał. Szybko okazało się, że zamknięcie statku, z angielska, lokdałnem nazwane, zbyteczne było. Stąd też kapitan jadalnię otworzył, salę balową i sklep również, jeno liczbę osób w nich ograniczył, a w sklepie godziny dla emer