Ósemka czytelniczych typów wg Słonimskiego;)

Z FB Anna Saraniecka · 8 typôw czytelników według Antoniego Słonimskiego: 1. Czytelnik–zaraza, czyli chwytający za pióro. „Podkreśla ołówkiem niektóre zdania, stawia znaki zapytania i na marginesie pisze komentarze. Gdzie tylko jest jaka polemika, wtrąci swoje fałszywe trzy grosze. Lubi konsekwencję. Pamięta zawsze, że ktoś był kiedyś w jakiejś sprawie sześć lat temu innego zdania, i wytyka to ze świętem oburzeniem i z wypiekami na twarzy. Sam krowa, więc chciałby, żeby ludzie jak krowy nie zmieniali poglądów. Mało go obchodzi, co kto pisze, tylko co sam wymyśli niedołężnym rozumem. Onże doradca. Żeromskiemu radził, żeby złamał pióro. Gdy powieść ma dwa tomy, zawsze mówi, że drugi tom gorszy. Gdy co pochwali u jednego pisarza, to na złość innemu. Nic mu się nie podoba. Ale przeczytajcie, co sam pisze. Przeczytajcie te mętne androny i śmierdzące banały, któremi imponuje w domu w pokoju jadalnym zebranej rodzinie”. 2. Niezadowolony. „Nic mu się nie podoba, ale czyta chętnie. Mój przyjaciel ma takiego fryzjera. Pożycza co rano książkę i nazajutrz oddaje z grymasem. O Conradzie powiada: 'to jakieś głupie’, o Żeromskim: 'i po co to było pisać?’, Victor Hugo – to 'nabieranie gości’. O Sienkiewiczu mówi: 'to jakiś chory facet’. Nawet 'Trędowata’ nie daje mu zadowolenia. Odniósł i powiedział, że drugiego tomu już nie chce. Kiedy mu objaśniono, że 'Trędowata’ jest w jednym tomie, pomilczał chwilkę i powiedział: 'to lepiej’. Nareszcie coś mu się spodobało”. 3. Czytelnik literatury skandynawskiej. „Taki, któremu nie przeszkadza, że Gösta to facet, a nie kobieta. Lubi, jak jest o małych ludziach, o szarych, zwykłych sprawach człowieczych i żeby nad tem huczał kosmos. Esteta. Z czasem wyrasta na czytelnika literatury klasycznej: 'Ja czytam tylko klasyków’. To znaczy nic nie czyta. Chyba, że weźmie z czytelni 'Chłopczycę’ albo Arsena Lupin i czyta w ukryciu, aż mu się uszy trzęsą”. 4. Czytelnik łatwowierny. „Wszystko strawi. Dziwi się, ale wierzy. Gdy przeczyta w numerze 'prima–aprilisowym’, że kogoś ugryzła w udo jemioła, albo że przed sędzią pokoju stanął piorun z mamusią-błyskawic