Is it future or is it past, czyli Caravaggio jako przedstawiciel.....Odrodzenia :-)

Barokowy Caravaggio jawi się jako "oczywistość". Koleżanka @catto ma niewątpliwą (i dla wypowiedzi spod tego nicku oczywistą) rację, pisząc że mistrzowskie chiaroscuro nieodwołalnie definiuje go jako malarza barokowego. Również i okres w którym żył to chronologicznie będzie jednak wczesny barok. Również i kompozycje wielu jego obrazów, ich dramatyzm, teatralność gestu, wydają się potwierdzać i pieczętować oczywistości wynikające z dat i całej tej scholarskiej jednoznaczności: to więzadło przyczepia się tu, a ten artysta jest barokowy. Spróbujmy obronić tezę niemożliwą. Caravaggio jako zdekompensowany malarz Odrodzenia. 1. Rysę na płaszczyźnie poglądu o barokowości Caravaggia widać już w samym umiejscowieniu go na schyłku manieryzmu. Oto bowiem jest malarzem schyłku epoki pośredniej co samo w sobie jest już jakimś "twistem", oto manieryzm łączący renesans i barok, ze wszystkimi powabami, syntezami i wzmożonymi trendami bocznymi okresu przejściowego, wszystkie te cechy jeszcze dodatkowo uwypukla schyłkowością. Schyłek okresu przejściowego. Wiecie, to jest to, co w liniówce prostej dzieje się kiedy uzmysławiamy sobie, że prosty podział dzidy na zadzidzie, śróddzidzie i przeddzidzie nie wystarcza i potrzebujemy na przykład zadzidzia przeddzidzia śróddzidzia przeddzidzia albo czegoś w tym rodzaju, albo kiedy zaawansowanej fregaty nie da się już sprowadzić do żeglarskiego wspólnego mianownika prostego keczu czy slupu i mamy takie meandry jak "wybrać lewy gording bombramsela bezanmasztu". 2. mówienie o tym, że barok - między innymi w osobie i w pędzlu Caravaggia- zbliżył się do prawdy o życiu w odniesieniu do "wyidealizowanego renesansu" brzmi o tyle zabawnie, że przecież renesans przybliża się ludziom w najbardziej podstawowych przekazach mówiąc że tym właśnie różni się od średniowiecza że taki prawdziwszy, tak technicznie (prawidłowa perspektywa i proporcje a nie że postać większa od budynku stojącego tuż obok, co typowe dla średniowiecza), jak i ideowo. No i znów: dojrzałe śre