List otwarty do Prezesa Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego prof. Leszka Czupryniaka w sprawie forsowania nowej-starej grupy leków inkretynowych w leczeniu choroby cukrzycowej typu 2.

List otwarty do Prezesa Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego prof. Leszka Czupryniaka w sprawie forsowania nowej-starej grupy leków inkretynowych w leczeniu choroby cukrzycowej typu 2. Zygmunt Trojanowski Inkretynomimetyki nie są w Polsce szerzej stosowane, a każda próba ich wdrożenia w praktyce diabetologicznej rozbija się o: bardzo wysoką cenę (koszt terapii analogami GLP-1 to 400-600 zł/miesiąc, a inhibitorami DPP-4 nieco mniej 200-400 zł/miesiąc) w wyniku braku refundacji, konieczność iniekcji podskórnych analogów GLP-1 tak jak insuliny i nieprzewidywalnych, przykrych efektach ubocznych o obrazie ostrej dyspepsji, częstszych infekcjach dróg oddechowych i nieznanym odległym profilu bezpieczeństwa. Nie podzielam opinii entuzjastów, którzy upatrują ich zastosowanie głównie u ludzi otyłych bez cukrzycy, jako anorektyków, a zatem w prewencji pierwotnej cukrzycy typu 2. To droga do nikąd, bowiem nie dotyczy istoty problemu schorzeń metabolicznych o wywodzie cywilizacyjnym, lecz stanowi próbę znalezienia remedium, swoistego panaceum, na te wszystkie niekorzystne trendy metaboliczne, jako skutku złego stylu życia. To swoiste przyznanie się do klęski, bowiem mimo 11 grup leków przeciwcukrzycowych stosowanych w zespole metabolicznym z cukrzycą, odległe wyniki leczenia z zastosowaniem drogich leków ( analogów GLP-1 i inhibitorów DPP-IV), wcale nie ulegają polepszeniu. W mojej praktyce diabetologicznej z zastosowaniem tych leków od kilku lat, nie mogę tego potwierdzić. Ich korzystny wpływ na homeostazę glukozy nie przekłada się na zmniejszenie umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych. To zmusza do zastanowienia się: jakie dodatkowe korzyści przyniosły aktualnie forsowane przez osoby opiniotwórcze w diabetologii analogi inkre