PRZEMIANA - opowiadanie z okazji końca świata

- „A zatem tak wygląda koniec?” – spytałem, chyba z przyzwyczajenia, bo nie bardzo wiedziałem, kto miałby na to pytanie odpowiedzieć. - „Wygląda poniekąd tak, jak sobie go zawsze wyobrażałeś” – padła skądś odpowiedź. - „Kim jesteś?” spytałem – „Bogiem, czy moim alter ego?” - „Raczej superego” – padła odpowiedź – „Ale możesz mnie nazywać jak chcesz; w końcu dla większości ludzi Bóg i superego to jedno i to samo.” - „Ale obiektywnie” – spytałem – „istniejesz naprawdę, czy nie?” - „Nie ma czegoś takiego jak <obiektywnie>” – usłyszałem. „W końcu wszystkie Twoje przeżycia od początku były subiektywne, i takie pozostaną” - „Ale przecież słońce, świat, zdjęcia, które zrobiłem, nagrania...? - „Przecież tego nie straciłeś” – usłyszałem. „W końcu to Ty robiłeś te zdjęcia i te nagrania. Ty widziałeś to słońce. I to wszystko jest nadal razem z Tobą” - „A gdzie ja właściwie teraz jestem?” spytałem, sam nie wiedząc co spodziewam się usłyszeć w odpowiedzi. - „Jesteś wszędzie i nigdzie” – usłyszałem. „Możesz to nazywać rajem, jeśli chcesz”. „Przecież mechanika kwantowa jest nielokalna...” - „Mechanika kwantowa...” - zamyśliłem się. „Nigdy jej nie rozumiałem. Jest bardzo nieintuicyjna...” - „Jest tak samo intuicyjna i rzeczywista jak to, gdzie teraz jesteś” – usłyszałem. - „No tak, ale...” - „Przecież czytałeś, że w wyniku zachodzących zdarzeń kwantowych powstają cząstki sprzężone” – wszedł mi w słowo. „I te cząstki już zawsze pozostają sprzężone, niezależnie od położenia.” - „Ale przecież czas jest pojęciem względnym”, zaprotestowałem. „Więc jak mam rozumieć <zawsze> w tym kontekście”? - „O.K. Wytłumaczę Ci to bez kwantów. Czas – jak sam stwierdziłeś, jest pojęciem względnym, posiłkowym. Zostaw zatem przez chwilę kwanty na boku. Czas to odległość dzielona przez prędkość, d / v, czyż nie?” - „ No tak, tak twierdziłem” – odrzekłem. „To znaczy tak twierdził Hawking...” - „Przypuśćmy, że Hawking miał rację” – usłyszałem w odpowiedzi. „Zatem, zgodnie z wsz