Konsylioza jak każde schorzenie wyrosłe na gruncie uzależnienia, swe straszliwe żniwo zbiera nie tylko wśród coraz to większej liczby uzależnionych, ale lawinowo narasta liczba współ-uzależnionych. Tak współ-uzależnionych nie bójmy się tego określenia! Współmałżonkowie dotkniętych konsyliozą nie otrzymują tak należnych wszak każdej parze małżeńską romantycznych kolacji we dwoje, zalecanych przez nasza władze ustawodawczą. Powrót zgłodniałego męża z pracy jest co najwyżej kwitowany oziębłym płciowo mruknięciem: „weź sobie coś z lodówki!”, a w lodówce jeden mały serek i niedopite 100 ml czerwonego wina z wczorajszej sesji przed komputerem uzależnionej współmałżonki lekarki. Czy to jest to na co liczy powracający do domu mężczyzna?

O wiele bardziej dramatycznie przedstawia się sprawa z dziećmi. Wśród skądinąd troskliwych rodzin lekarskich odnotowano następujące objawy obniżenia standardów sprawowania opieki rodzicielskiej:

-dzieci są przeciążane liczbą zlecanych prac porządkowych, mających de facto na celu umożliwienie matkom nieskrepowane oddawanie się uciechom konsyliarskim

-inne dzieciątka są w takim pośpiechu wywożone na kolonie, że rodzice nie czekają nawet na wyniki kontroli technicznej autokaru!

- dzieci z premedytacją mają podawane kleiste jedzenie, które uniemożliwia im kontakt słowny z rodzicami

- najgorzej spraw przedstawia się wśród rodzin stomatologicznych – gdy rodzice pochłonięci są surfowaniem po K24 ich dzieciątka z ślicznie wypucowanymi do snu jamami ustnymi pożerają czekoladę, a to czego nie zdążą zjeść rozsmarowują z premedytacją po jasnych dywanach.

-wręcz fatalnie ma się sprawa gdy młode dorosłe dzieci lekarskie są na obczyźnie – kontakt skype’owy zostaje przerwany, sms-y nie są wysyłane, a rozmowy telefoniczne szybko kończone pod pretekstem wysokich kosztów rozmowy.

Pytamy w tej sytuacji: czy tak dalej być musi? Głosujcie tak lub nie!