Dieta śródziemnomorska - tak, ale jaka?

Dieta śródziemnomorska - tak, ale jaka? Zygmunt Trojanowski Był kiedyś taki sposób jedzenia (lata 50-70 ub. wieku) ubogich grup społecznych wysp greckich, w szczególności na Krecie i dawał takie rewelacyjne wyniki epidemiologiczne. To nie jest teraźniejszość profesorze Gaciąg. Niestety, niewiele ma on wspólnego z aktualnym sposobem żywienia populacji basenu Morza Śródziemnego, całkowicie zbliżonym do unijnego, czytaj antyzdrowotnego zunifikowanego sposobu żywienia i stylu życia. Oczywiście nie chodzi tutaj o lazanię, szpagetthi czy pizzę, ale o oliwę z oliwek, warzywa, owoce, ryby, frutti di mare, czerwone wino i czystą biologicznie i chemicznie wodę. Co do oliwy to rzecz bardzo dyskusyjna. Wystarczy wziąć do ręki planszę dla chorego z dietą śródziemnomorską przypominającą układ Mendelejewa (bardzo to ułatwia choremu implementację takiego menu zgodnego z duchem tego stylu żywienia) opracowaną na podstawie tabel składu i wartości odżywczej żywności PZWL 2005 pod redakcją H. Kunachowicz. Mamy tam obrazek w grupie porcjowanych zamienników tłuszczów roślinnych, gdzie dla diety ubogokalorycznej 1200 kcal należy wziąć 1,5 porcji dziennie. Taka jedna porcja to 1 łyżka stołowa duża (15g) oleju rzepakowego lub oliwy z oliwek, co stanowi 135 kcal. To powinno uświadomić polskim lekarzom, że nasz rodzimy tłuszcz z odmiany bezerukowej rzepaku ma wszystkie walory prozdrowotne śródziemnomorskiego odpowiednika i w pewnym zakresie nawet go przewyższa. Mianowicie zawiera więcej PUFA Ω 3 (wielonienasycone kwasy tłuszczowe): kwas α linolenowy (ALA trójnienasycony – trzy podwójne wiązania), kwas eikozapentaenowy (EPA pięcionienasycony) i kwas dokozaheksaenowy (DHA sześcionienasycony). ALA jest obecny w większej ilości w oleju rzepakowym niż oliwie z oliwek. Ta ostatnia ma z kolei inne jeszcze walory, których nie ma nasz rodzimy rzepakowy, ale z punktu widzenia leczenia żywieniem (dawniej dietą) nie jest to już istotne. Natomiast istotna jest cena dla chorego na cukrzycę. Otóż 1l oleju kuja